தாளாண்மை என்னும் தகைமைக்கண் தங்கிற்றே வேளாண்மை என்னும் செருக்கு!
 

புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை - உழவன் பாலா

நம்மைப் பிடித்த பிசாசுகள்

நம் பாரத நாடு மக்கள் தொகையில் உலகின் இரண்டாவது நாடு. 120 கோடிப் பேரைக் கொண்டது. உலகின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 17.5% மக்கள் நம்நாட்டில் இருக்கின்றனர். இதில் 60 கோடிப் பேர் 25 வயதிற்கு உட்பட்டவர்கள். சுமார் 2000க்கும் மேற்பட்ட இனங்களையும், 29 மொழிகளையும், உலகின் எல்லா மதங்களையும் உள்ளடக்கிய தேசம் பாரத தேசம். நம்மைவிட அதிகமாய் மனித இன மற்றும் கலாசாரப் பிரிவினையைக் கொண்ட ஒரே பகுதி ஒட்டு மொத்த ஆப்பிரிக்கக் கண்டமே! இந்தப் பரந்த பாரத பூமியில், நடுத்தர வருவாய் அனுபவிப்பவர்கள் என்று பார்த்தால் சுமார் 7 கோடிக் குடும்பங்கள் உள்ளன (ஏறத்தாழ 28 கோடி மக்கள்). இது உலகின் மிகப்பெரிய சந்தையான ஐக்கிய அமெரிக்க நாட்டின் மக்கள்தொகையை விடச் சற்றுக் குறைவு. எனவே இந்தியா ஒரு மிகப்பெரிய சந்தையாக இருப்பதில் ஏதும் வியப்பில்லை. இந்தச் சந்தையை எப்படி அடைவது, வெற்றி கொள்வது, சுரண்டுவது? இதுவே தற்போது உலகின் எல்லா நாடுகளுக்கும் ஒரு முக்கிய கேள்வியாய் இருக்கிறது.

ஒரு நாட்டில் போய் நம் பொருளை எப்படி விற்பது? அதற்கு அந்நாட்டின் சட்டம் மற்றும் அரசியல் அமைப்புக்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டுமே? சுரண்டுபவனுக்குப் பாதுகாப்பு வேண்டுமே? அந்நாட்டுப் பொருட்களை விட நாம் கடைவிரிக்கும் பொருட்கள் உயர்ந்தது என்று மக்கள் விரும்ப வேண்டுமே? அந்நாட்டு மக்கள் இதுவரை பயன்படுத்தியே இராத பொருட்களை அவர்களிடம் எப்படி நுழைப்பது? இது போன்ற கேள்விகளுக்குப் பலப்பல உருவங்களில் யாரும் இனங்கண்டறியாத சூழ்ச்சிகளும், உத்திகளும் கொண்டு விடை காண்பதுதான் சந்தைப்படுத்துல் என்னும் மிகப்பெரிய ஒரு இயல். தற்காலத்தில் எல்லாத் துறைகளை விடவும் அதிகப் பொருள் ஈட்டும் துறையாக இது இருப்பதும் இதனால்தான்.

சந்தை என்பது எப்போது வெல்லும்? சற்றே சிந்தித்தோமானால் சில அடிப்படை விடயங்கள் தேவை. முதலாவது அமைதியான சூழல் இருக்க வேண்டும்; போர், புரட்சி, இன, மதக் கலவரங்கள், இயற்கைச் சீற்றங்கள், பேரிடர்கள் போன்ற சூழ்நிலைகளில் மக்களின் நுகர்ச்சி அடிப்படைத் தேவைகளுடன் நின்று விடும். எனவே நாடு அமைதிப்பூங்காவாக வெளித் தோற்றமளிப்பது மிக இன்றியமையாதது.

இரண்டாவது தேவை நுகர்வோருக்கு 'நாம் சுதந்திரமாக இருக்கிறோம்; நினைத்ததைச் செயலாற்றும் ஆற்றல் நம் கையில் இருக்கிறது' என்ற உணர்வு முக்கியம். இது இருந்தால்தான் நுகர்ச்சி தொடர்ந்து வளரும். நுகர்ச்சியில் நிறையத் தெரிவுகள் (choices) இருப்பது போன்ற ஒரு பிரமை இன்றியமையாதது. மூன்றாவது பலகோடி நுகர்வோரை ஒரே நேரத்தில் சென்றடையுமாறு தகவல்-தொடர்பு வளர்ச்சி தேவை. நான்காவது தேவை விற்பவனுக்குப் பாதுகாப்பான சூழல். ஒரு பொருளையோ, செவையையோ உற்பத்தி செய்யும்போதோ, வினியோகம் செய்யும்போதோ ஏதேனும் உயிரிழப்பு, சுழல்கேடு போன்றவை ஏற்பட்டால் நட்ட ஈடு மிகக்குறைந்த (அல்லது முற்றிலும் இல்லாத) அளவு இருக்கவேண்டும். ஐந்தாவது தேவை இல்லாத காசைச் செலவழிக்கும் வகையில் நுகர்வோருக்குக் கடன் அட்டை, தனியார் கடன், தவணை முறை போன்ற வசதிகள். இவை எல்லாவற்றையும் விட மிக முக்கியமானது, நுகர்வோருக்கு வாங்க வேண்டும் என்ற அரிப்பை உண்டு பண்ணுவது. எனவே ஒரு நாட்டைச் சந்தையாக மாற்றித் தன் ஆளுமைக்குள் கொண்டுவர வேண்டுமெனில் அதை முதலில் இச்சூழல்களுக்குத் தயார் செய்ய வேண்டும். இதையெல்லாம் எவ்வாறு சந்தைச் சக்திகள் ஆழ்ந்த சூழ்ச்சியின் மூலம் செயல்படுத்துகின்றன என்று பார்ப்போம்.

வளம் சுரண்டல்

உற்பத்தி என்பது இயற்கை வளங்களை நுகர்ச்சிக்கு ஏற்ற பொருட்களாக மாற்றுவது. வாணிபம் என்பது உற்பத்திப் பொருட்களைக் காசாக மாற்றுவது. எனவே சந்தையாக இல்லாத நாடுகள் வளம் மிக்கவையாக இருக்கலாம் (எடுத்துக்காட்டாக வைரச் சுரங்கங்கள் நிறைந்த போட்சுவானா நாட்டைக் கூறலாம்). மலிவு விலை உற்பத்தி என்பது சந்தைக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு கொள்கையாதலால், வளம் நிறைந்த நாடுகளைச் சுரண்டுவது மிக முக்கிய திட்டமாகிறது. பிரேசில், இந்தியா போன்ற நாடுகள் வளம், சந்தை இரண்டும் நிறைந்தவை. ]

மக்களாட்சி

முதல் தேவையான அமைதியான சூழலுக்கும், இரண்டாவது தேவையான மக்கள் தாங்களே முடிவெடுக்கிறோம் என்று எண்ணுவதற்கும் ஏற்ற அரசியல் அமைப்பு மக்களாட்சி. இதனாலேயே அமெரிக்கா உலகெங்கிலும் மக்களாட்சியைப் பறைசாற்றவும், நிலைநிறுத்தவும் துடிக்கிறது. உலகின் பெரும்பாலான மக்கள் விழிப்புணர்வு குறைவானவர்கள். மக்களாட்சியில் பண வலுவின் மூலம் பொய்களை உண்மைபோல் விற்பனை செய்து எளிய மக்களை ஏய்த்து விடலாம். பண வலுவின் மூலம் அரசியலில் நேர்மையற்றவர்கள் மட்டுமே பங்குபெறும் சூழலை உருவாக்கி விடலாம். இதனால் எந்தக் கட்சியாயினும் கயவர்களும், குண்டர்களும், ஊழலுக்குப் பாய்விரிக்கத் தயாராய் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளும் மட்டுமே ஆட்சியில் இருப்பது சாத்தியம் என்றாக்கி விடலாம். இன்று இந்தியா மட்டுமின்றி எல்லாச் சந்தைகளிலும் (நாடுகளிலும்) மக்களாட்சி என்பது கொழுத்த செல்வந்தர்களால் மட்டுமே ஆடக் கூடிய ஒரு விளையாட்டு ஆகி இருப்பது நிதர்சனம். இதன் உண்மைப் பின்னணி மக்களாட்சி சந்தைப்படுத்துதலுக்கு மிக வசதியாக இருப்பதே. மக்களாட்சியில் யார் வேண்டுமானாலும் கட்சி தொடங்கலாம், தேர்தலில் போட்டியிடலாம் என்ற ஒரு மாயத் தோற்றம் இருப்பினும், உண்மையில் பெரும் பணவலுவும், அதனால் பெறப்பட்ட அடியாள் வலுவுமே இன்று வெல்கின்றன. தெரிவுகள் என்று மக்கள் முன் வைக்கப்படுபவை எதுவும் மக்களால் விரும்பித் தேர்ந்தெடுக்க இயலாதபடி உள்ளன. இதற்கு ஒரு எளிமையான‌ உதாரணம் சொல்வதென்றால், குடிக்க நீர் வேண்டுமென்றால் பெப்சி அல்லது கோகோ கோலாக்களில் ஒன்றைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க இயலும். ஏனெனில் வேறு எதையும் விற்கும் கடை அடித்து நொறுக்கப்படும் அல்லது அந்நிறுவனங்கள் தங்கள் பொருள் வேண்டுமென்றால் வேறு பொருட்களை விற்கலாகாது என்று மிரட்டிப் பணியவைக்கப்படும்.

ஊடக ஊடுருவல்

சந்தை வெற்றிபெற மிக முக்கியமான இன்னொரு தேவை மக்களை வசியப் படுத்தும் விளம்பர‌ங்கள். இதற்கு இரண்டு கருவிகள் நம்நாட்டில் தீவிரமாக ஊடுருவி உள்ளன. ஒன்று தொலைக்காட்சி; இன்னொன்று இணைய தளம் (தற்போது காட்டுத்தீ போல் பெருகி வரும் அலைபேசியும் இதில் அடக்கம். வலைப்பூ இல்லாத அலைபேசி சாராயம் இல்லாத ஒயினைப் போல் எந்த போதையையும் ஏற்படுத்துவதில்லை. மூலை முடுக்கெல்லாம் WiFi எனப்படும் வலைப்பின்னல் படரவே எல்லா நிறுவனங்களும் துடிக்கின்றன). படித்த முட்டாள்களுக்கு இணைய தளமும், படிக்காத அறிவாளிகளுக்குத் தொலைக்காட்சியும் என்று இரு முனைத் தாக்குதல் நடக்கிறது. இன்று எல்லாத் தரப்பினரையும் கவரும் வண்ணம் பலவகைத் தொலைக்காட்சி அலைகள் உள்ளன - விளையாட்டு, நாடகம், சமையல், பயணம், அரசியல், செய்தி, வாணிபம், சினிமா, நகைச்சுவை, குழந்தைகள் படம், மிருகங்கள், சமயம், ஆன்மிகம் என்று எதைத் தொட்டாலும் அதற்கென‌ சிறப்பு அலைவரிசைகள் 24 மணி நேரம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறன. அவை எல்லாவற்றிலும் 1 மணி நேரத்திற்கு 16 நிமிடம் விளம்பரங்கள் நம் காதில் அறைந்து நம்மை மூளைச்சலவை செய்து கொண்டே இருக்கின்றன. பல சமயங்களில் 33% நேரம் (மணிக்கு 20 நிமிடம்) வரை விளம்பரங்கள் நம்மைத் தாக்குகின்றன. (2012ல் TRAI ஒரு மணிக்கு 12 நிமிடம் மட்டுமே விளம்பரங்கள் ஒலிபரப்பலாம் என்று ஒரு ஒழுங்காற்று விதியைக் கொண்டு வந்தது - ஆனால் தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் இதை எதிர்த்து TDSATயிடம் ஒரு வழக்குத் தாக்கல் செய்து இவ்விதியைச் சாதாரணமாக அலட்சியம் செய்து விட்டன. பின்னர் சென்ற வருடம் இதை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம் இன்னும் தீர்ப்பு ஏதும் சொல்லாமல் அதை அப்படியே நிறுத்தி வைத்துள்ளது) .

நீதிமன்றங்கள் , சட்டங்கள்

நான்காவது தேவையான விற்பவருக்குப் பாதுகாப்பளிப்பதற்குத் தேவை நீதிமன்றங்கள். சவுதி அரேபியா போன்று உடனடியாகவும் மிகக் கடுமையாகவும் தண்டனை தரும் நாடுகள் சந்தைச் சக்திகளுக்கு முற்றிலும் ஒவ்வாதவை (உலகெங்கும் மனித உரிமைக்கும், மக்களாட்சிக்கும் குரல் கொடுப்பதுபோல் நடிக்கும் ஐக்கிய அமெரிக்க அரசு சவுதி அரேபியாவை எதிர்த்து ஏதும் செயலாற்றாமல் இருப்பது அதன் எண்ணை வளத்திற்கெனவே). எனவே காலம் தாழ்த்தப்படும் நீண்ட வழக்குகள், எண்ணற்ற ஓட்டைகள் கொண்ட சட்டங்கள், விலை கொடுத்தோ, மிரட்டியோ வாங்கக் கூடிய சாட்சிகள் என்று ஒரு வித செயல்படாத நீதித்துறையே சந்தைக்கு மிகவும் பிடித்தமானது! (1984ல் உலகின் மிக மோசமான தொழில்துறைப் பேரிடர் என்று வர்ணிக்கப்பட்ட‌ போபால் விழவாயுக் கசிவு 20,000 பேரைக் காவு வாங்கியது. 6 லட்சம் பேரை நிரந்தர உடற்குறைகளுடன் செய்தது. ஆனால் யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் தலைவர் வாரன் ஆண்டெர்சன் எந்தத தண்டனையும் பெறாமல், இறந்தவர்களுக்கு ஆளுக்கு 12,000 ரூபாய் என்ற ரீதியில் 470 மில்லியன் டாலர் மட்டுமே நட்ட ஈடாகக் கொடுத்து இன்றுவரை தப்பித்துக் கொண்டுள்ளார் )

எங்கெல்லாம் இருக்கும் சட்டங்கள் தங்கள் வாணிபத்திற்குத் த‌டங்கலாக உள்ளதோ அங்கு சட்ட மீறல், வரி ஏய்த்தல், லஞ்சம் கொடுத்தல் போன்ற அளவில் தவறிழைப்பது (சிரீபெரும்புதூர் நோக்கியா தொழிற்சாலை ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. 1300 கோடி அந்நிய முதலீடு என்று மார்தட்டின‌ மத்திய மாநில அரசுகள்; 10 ஆண்டுகளுக்குள் அந்நிறுவனம் 1300 கோடி வரி ஏய்ப்புச் செய்து தன் மொத்த நிறுவனத்தையும் மைக்ரோசாஃப்ட் நிறுவனத்திடம் விற்றது). அது போதாதெனில், சட்ட மாற்றங்கள், திருத்தங்கள் கொண்டு வரக் கடுமையாக முயற்சிப்பது (தற்போது சர்ச்சையில் உள்ள நிலப்பறிப்புச் சட்டம், விதைச் சட்டம், சட்ட வரைவு போன்றவற்றைச் சொல்லலாம்). இதற்கும் மக்களாட்சிக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது.

பன்னாட்டு வங்கிகளும் கடன் வியாபாரிகளும்

ஐந்தாவது தேவையைப் பற்றி நாம் அதிகம் கூற வேண்டியதில்லை. தற்போது கடன் கொடுப்பது என்பது மிகப்பெரிய வாணிபம் ஆகி வருகிறது. ஆய்ந்து, அறிந்து பின் தயங்கித் தயங்கிக் கடன் கொடுத்த அரசு வங்கிகள் எல்லாம் லாபகரமாக இயங்கி வருகின்றன. ஆனால் “5 நிமிடத்தில் கடன் ஒப்புதல்” என்று கடனை வாரி வழங்கும் பன்னாட்டுத் தனியார் வங்கிகள் வாராக்கடன்களை மிக அதிக விழுக்காட்டில் வைத்துக் கொண்டு அல்லலுறுகின்றன. சராசரி நடுத்தர வர்க்கத்து இந்தியக் குடும்பம் மிகுந்த சிக்கனமும் சேமிப்பும் கடைப்பிடிக்கின்றது - இது நம் ரத்தத்தில் ஊறியது. இதை இளைஞர்களாக இருக்கும்போதே கெடுத்து விடப் பெரும் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. எளிதாய்க் கடன் அட்டைகளைப் பழக்கப்ப்டுத்தி விட்டால் தம் வருமானத்திற்கும் அதிகமான செலவில் சராசரி மக்கள் சிக்கிக் கொள்வர். பள்ளிக்கூடத்தின் அருகில் சிகரெட், பீடி விற்பதுபோல் வேலைக்குச் சேரும்போதே கடன் வாங்கப் பழக்குகின்றனர். ஐக்கிய அமெரிக்க நாட்டில் ஒரு சராசரிக் குடும்பத்தின் கடன் அட்டைக் கடன் சுமார் 15,609 டாலர்கள். இது சராசரிக் குடும்பத்தின்குமரப்பாவிடம் கேட்போம்.ஆண்டு வருமானத்தில் 30 % - அல்லது 3 மாத சம்பளத்திற்கும் மேல் கடன் அட்டைக் கடன் உள்ளது! இந்த அவல நிலையை நோக்கித்தான் நம் வளர்ச்சியும் சென்று கொண்டிருக்கிறது.

நுகர்ச்சிப் பசி

இதை எல்லாவற்றையும் விட சந்தைப்படுத்துதல் வெற்றியடைய மிக அடிப்படைத் தேவை, எல்லாவற்றையும் வாங்க வேண்டும் என்ற சிந்தனையற்ற நுகர்ச்சியை பாமர மக்களிடையே உருவாக்கி அதை அணையாத் தீ போல் நெய்யூற்றிக் காப்பதுதான். இதுவே சந்தைகள் வெற்றியடைய மிக நூதனமானதும், மிக ஆழமானதும் ஆன சூழ்ச்சி.

முதலில் நிறைவும், தற்சார்பும் கொண்ட வாழ்முறையைப் போல் சந்தைக்கு எதிரி எதுவுமே இல்லை. இந்தியாவில் 4 லட்சம் கிராமங்கள் தற்சார்பு அடைந்துவிட்டால் 70 கோடிப் பேர் சந்தையின் பிடியில் இருந்து விடுபட்டு விடுவார்களே! இது அடுக்குமா? எனவே முதலில் மக்களிடம் தாங்கள் இயற்கையுடன் இணைந்து வாழும் வாழ்க்கை தவறானது, பிற்பட்டது, காட்டு மிராண்டித்தன‌மானது என்ற கருத்தைத் தொடர்ந்து பிரச்சாரம் செய்து அவர்களிடம் ஒரு அதிருப்தியை விதைக்க வேண்டும். அரசு, திட்டமிடுவோர், அறிவாளிகள் எனப்படும் நகரத்துச் சிந்தனையாளர்கள், ஊடகங்கள், திரைப்படம், விளையாட்டு போன்றவற்றில் பிரபலங்கள் என்று அனைத்துத் தரப்பினரும் மேல்நாட்டு வாழ்க்கையே உயர்ந்தது என்ற எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போதெல்லாம் கூறிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

மேலை நாட்டவர்கள் வாழும் வாழ்க்கையை மிட்டாய்க் கடையில் கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் அடுக்கிய வித விதமான தின்பண்டங்கள் போல் தொடர்ந்து தொலைக்காட்சிகள், திரைப்படங்கள் ஆகியவற்றில் காட்டி மூளைச் சலவை செய்ய வேண்டும். அதிகம் செலவழிப்போனுக்கு சமுகத்தில் கௌரவம், பெருமை ஆகியவை ஏற்பட வேண்டும் (இது ஏற்கனவே உள்ளதுதான் ; அதை விடாமல் ஊதிப் பெரிதாக்க வேண்டும்). அதிருப்தியும், பொறாமையும் முளைத்து விட்டால் அதன் பின் நுகர்ச்சிப் பசி வேகமாக வளர்ந்து விடும்.

இதற்கு அடுத்ததாக தர்மம், நியாயம் போன்ற - நம் பாட்டிகள் கதை சொல்லி ஊட்டி வளர்த்த - அடிப்படைக் கொள்கைகளை இளைஞர்களிடம் பேர்க்க வேண்டும். நல்ல மனித‌ர்கள் நல்ல சந்தை ஆக மாட்டார்கள். எனவே திருமணத்திற்கு முன் பாலுறவு, மணமுறிவை எளிதாக்குதல், பெண்களும் போதைப் பொருட்களுக்கு அடிமையாதல், ஓரினத் திருமணங்களைச் சட்ட மயமாக்கல், குழந்தைகளைப் பெற்றோரோ, ஆசிரியர்களோ தட்டிக் கேட்பது சட்ட விரோதமாதல் என்பன போன்று எவையெல்லாம் தர்மத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறதோ அவையெல்லாவற்றையும் தகர்த்தல் - இதுவும் ஒரு அடிப்படை சூழ்ச்சி. அதற்கேற்றவாறு சட்டங்கள் திருத்தி அமைக்கப்படும்.

இவ்வாறு பன்முனையிலும் வலை விரித்து நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள சந்தைச் சக்திகள்தான் இன்று நம்மைப் பிடித்த மிகப் பெரிய பிசாசு - அன்றி சாதி, மதக் கலவரங்களோ, இயற்கைப் பேரிடர்களோ, அறியாமையோ, நோய்களோ, தொழில்நுட்பப் பற்றாக் குறையோ எதுவுமே இல்லை. இப்பிசாசிடம் இருந்து நம்மைக் காக்குமாறு பொருளாதாரக் கொள்கை இருக்க வேண்டும்; வேலியே பயிரை மேய்ந்த கதையாய் நம்மைச் சிக்க வைக்க அல்ல!

(அடுத்த இதழில் முடியும்)

 
தற்சார்பு இயக்கம்

நவீன வாழ்முறையில் வெற்றிடம் பெருகும் சூழலில், மாற்று வாழ்முறையில் விடைகளைத் தேடும் ஒரு சார்பற்ற இய‌க்கம்

மேலே அறிய‌ »
நிதி மிகுந்தவர்...

பொற்குவை தர விரும்புவோர் கீழுள்ள வங்கிக் கணக்கில் கட்டலாம்!

மேலே அறிய‌ »
தொடர்பிற்கு...

எங்களுடன் இணைந்து பணியாற்ற விழைவோர், கீழுள்ள‌ முகவரிக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பவும்

Phone: +91 4364 271190
Email: info@kaani.org